حبیب الله صادقی مدیر كل هنرهای تجسمی ‌وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی در مراسمی كه به مناسبت نخستین سالگرد تاسیس انجمن عكاسان تبلیغاتی و صنعتی ایران،برگزار شد چنین فرموده‌اند: در ورزش دو میدانی اگر شاخص رفتار از جهت حركت باشد در هنرهای تجسمی ‌معاصر، عكاسی این نقش را ایفا می‌كند. مدیر كل هنرهای تجسمی ‌وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی ‌در ادامه گفت: انجمن عكاسان تبلیغاتی و صنعتی كار بسیار سخت و عجیبی را به عهده دارد كه در معرفی مجموعه صنعت‌، گردشگری و تولیدات مختلف می‌تواند نقش مهمی ‌را ایفا كند. یك هنرمند عكاس می‌تواند تمام حافظه تاریخی، حافظه معنایی و حافظه اقتصادی یك كشور و یا یك محصول را در یك شكل جدی و كلان نمایش دهد.

دیروز، دوستی كه دستی بر امورات دو سالانه عكس دارد، از آمار عكس های رسیده به میزان پانزده هزار می‌گفت و دل خوش داشت كه تعداد شركت كنندگان رو به فزونی است و دوسالانه با اقبال روبه رو شده است. در نگاه نخست، می‌توان گمانه زنی كرد كه وجود آمارهایی از این دست، از روند رو به رشد آسانی در تولید عكس با دوربین‌های دیجیتال ناشی شده است و در ادامه‌ی همین روند، البته افزایش تعداد عكاسان! در همه‌ی زمینه‌های مورد پذیرش در دوسالانه. امروز هم سایت كارگاه، گزارشی از نظرات داوران بخش مستند اجتماعی دوسالانه عکس را منتشر كرده كه در همین راستا!خواندنی است. آن آمار پر و پیمان، به گمان قوی نتیجه‌ای بهتر از مندرجات این گزارش نباید داشته باشد. باید منتظر داوری بخش‌های دیگر این دو سالانه هم بود. چنانكه پیش تر گفته‌ام، این دوسالانه و سایر نمایشگاه‌هایی از این دست، مانند نمایشگاه پنجره‌های نقره‌ای، تصویر سال و ... را نباید برآیند واقعیت جاری، جدی و پویای عكاسی ایران كه رنگ و بوی عكاسی خلاق و مؤلف دارد دانست. عكس‌ها؛خود، گواه این سخن خواهند آمد. عكاسی ایران، نیازمند تشكلی واقعی و برآمده از متن جامعه‌ی عكاسان با گرایش‌های گوناگون است و تا زمانی كه انجام این گونه فعالیت‌ها به صورت دستوری و گزینشی از سوی مقامات بالای سازمان‌ها و ارگان های سیاست گذاری هنری در كانالی اداری صادر شود، نتیجه‌ای غیر از كناره گیری برخی از عكاسان و شكاف و چند دسته گی در میان آنان، به ویژه آنها كه با این‌گونه روند كار، از بنیاد موافقت ندارند را در پی نخواهد داشت.

نوشته‌ی بزرگوارانه ی عزت الله انتظامی را در سایت سی نما بخوانید. چه درسی می دهد این عذر خواهی. به درد برخی از جماعت عكاسی می‌خورد، گاهی!

دوست عزیزم ریكاردو زیپولی به تازگی سایت عكاسی خود را آماده كرده است. دیدن عكس‌های او كه نشان از جستجو، تلاش پیگیر و عشق به سرزمین ایران دارد را به همه‌ی دوستان توصیه می‌كنم. عكس‌های او از كوچه باغ های روستا‌های مناطق كویری، دشت ها، بیابان‌ها و بركه ها با آسمانی نیلگون، حكایت از خلوص نگاه او دارد.من از سال 1367 با كتاب تا ناكجا كه به همراه شعرهای علی موسوی گرمارودی به چاپ رسید با كارهای او آشنا شدم. نگاه شاعرانه او، در عكس‌هایش آشكارا نمایان است. پروفسور زیپولی استاد دانشگاه «ونیز» و رایزن سابق فرهنگی سفارت ایتالیا در تهران بوده است. وی همچنین كتاب شعرهای عباس كیارستمی را به زبان ایتالیایی ترجمه نموده است. زیپولی تاكنون 4 كتاب عكس در تهران و ایتالیا به چاپ رسانده است. گلشن راز و باغی درصدا در ایتالیا و «تا ناكجا» و «تا شقایق هست» در تهران منتشر شده است. مطالعات پژوهشی او در زمینه عكاسی در فلات ایران، به صورت مقالاتی در نشریات تخصصی عكس ایتالیایی به چاپ رسیده است. برایش آرزوی بهروزی و شادكامی دارم.

تب و تابی كه در یكی دو ماه گذشته در اعلام خبر برگزاری دو سالانه عكاسی و بعد بین المللی شدن آن، برگزاری اكسپو ( كه كاش معادلی فارسی برای آن برگزینند) و همچنین ماه هنر عكاسی، برگزاری هفته‌ی فیلم و عكس و ... در رسانه‌ها دیده می‌شود، این موضوع را به ذهن یادآور می‌شود كه آیا این موضوع هم تبی است با درجه حرارت بالا كه به پاشویه‌ای فروكش می‌كند و موضوع مقاطعه كاری هنری از سنخ مقاطعه كاری‌های چندین سال گذشته ( البته با آمار و ارقام شركت كنندگان و آثار رسیده و برگزیده و ... كه به كار اصحاب ادارات هنری برای ارائه به مقامات می‌آید) مطرح است یا نه، گامی است به جلو برای پیشبرد عكاسی ایران، در همه‌ی زمینه هایی! كه هر روز خبری از آن را برای ماه هنر عكاسی می‌شنویم. بدون تردید، اجرای این همه برنامه كه به صورت روزانه سیر صعودی هم دارد، صد البته، سنگ بزرگی است و در جایی كه هماهنگی برای یك سخنرانی در جمعی محدود، كلی ناهماهنگی پیش می‌آید، این همه برنامه را باید دید كدام برنامه ریز و هماهنگ كننده به طور مطلوب اجرا خواهد كرد؟ براستی چه شده است كه به یك باره عكاسی، این همه مورد توجه مسئولان قرار گرفته، كه یك ماه ویژه‌ی آن شده و قرار است بازار فروش گسترده‌ای برای آن تدارك دیده شود و دوسالانه ی آن بین المللی گردد و قس علیهذا...؟ دیگر حتی آرزو هم ظاهراً دور از انتظار است كه كاری بنیادی به جای این كاروان‌های شادی (كارناوال) راه انداختن‌ها صورت پذیرد. پس آرزو نمی‌كنم و خود را سكه‌ی یك پول نمی‌خوانم. اما مایلم برای فرار از عذاب فكر كردن به این حكایت، كمی خوش بین باشم و برای اجرای مطلوب این همه برنامه‌ی روز افزون، مطابق سنوات گذشته البته، دست به آسمان برده و توفیق مسئولان را می‌طلبم. اما و هزار اما ...

حكایت روز ششم آفرینش از زبان اهالی منچستر هم دیدنی است.