عکاسی همچون سایر هنرها، دارای وجوه ماهیتی و منحصر به فردی است که آن را از هنرهای دیگر متمایز می کند. واضح است که برخی کارکردهای عکاسی بطور مستقل بیان کننده ی همه ی وجوه ماهیتی و ویژگی های آن نیستند اما محدود کردن عکاسی با عنوان یک رسانه، بسیار برای این هنر تنگ نظرانه و از روی عدم آگاهی ودر نظر داشتن یک کارکرد از صد ها کارکرد عکاسی است.
دعوت نامه های گردهمایی عکاسان برای انتخاب اعضای هیاءت موءسس انجمن ملی عکاسی ایران ناظر بر این نکته است که عکاسی یک رسانه است:
" ... در جهت حفظ دمکراسی، مشارکت و رعایت حقوق فردی عکاسان و علاقه مندان این رسانه [!] انجام شده است..."
با این فرض،مثلاً عکاسی تبلیغاتی یک رسانه است. عکاسی معماری یک رسانه است. عکاسی طبیعت یک رسانه است. عکاسی پرتره یک رسانه است. عکاسی خلاق یک رسانه است؟ تعبیر منحرف و ناقصی است نه؟
فراموش نکنیم که ویژگی ها، وظایف و کارکرد های یک رسانه در مقایسه با یک زمینه ی هنری، تفاوت هایی از زمین تا آسمان دارند. بهتر است از همین حالا که خشت بنای انجمن عکاسی در حال شکل گیری است، مفاهیمی را که بکار گیری آنها بار معنایی و حقوقی قضایا را متفاوت می کند با دقت و سنجیده به کار ببریم.