حکایت برگزاری نمایشگاه آثار عکاسان ایرانی در خارج از کشور و عملکرد کیوریتورهای ایرانی، بازتاب دهندۀ دنیاهای کوچک و برگرفته از ذهنیت های قومی وقبیله ای است که در ذهن و روح برخی از ما لانه کرده و چنان می نماید که همچنان خوش میداریم تا از این خوان یغما، دایرۀ تنگ و محدود دوستان، آشنایان، افراد فامیل، بستگان دور و نزدیک و ذَوِی الحقوقی که سلام و علیکی با ایشان داریم، نواله وار بهره ای ببرند. تفاوتی هم نمی کند که محل برگزاری در پاریس اروپایی باشد یا عراق خاورمیانه ای در بیخ گوش چپمان. به هر ترتیب، ذهنیت پس افتادۀ قبیله ای در این موارد کار خود را می کند اما از دیگر سو، اطوارهای مدرن هم درآورده می شود. این عملکرد، تنها به فربه شدن نظام مرید و مرادی و سرسپردگی بی چون و چرا می انجامد. این بازی سخیف، نه تنها درعکاسی که در بخش های دیگر هم دیده می شود.